12ژوئیه 2022 - داده‌های جدید نشان می‌دهد که غربالگری کودکان از نظر اتوآنتی‌بادی‌های جزایر مرتبط با دیابت نوع 1، در سنین 2 و 6 سالگی، می تواند بیشتر کسانی را که تا اواسط نوجوانی به این بیماری مبتلا می‌شوند، شناسایی ‌کند.

هم غربالگری ژنتیکی و هم غربالگری اتوآنتی بادی سلول جزایر، برای بررسی خطر ابتلا به دیابت نوع 1 در سال‌های اخیر ارزان‌تر شده‌اند. با این وجود، اکثر کودکانی که از این نظر غربالگری می شوند، این کار را از طریق برنامه هایی مانند برنامه جهانی TrialNetانجام می دهند که بستگان افرادی را که قبلاً به این بیماری مبتلا بوده اند، غربالگری می کنند.

برخی از محققانی که در زمینه دیابت نوع 1، فعالیت می کنند، غربالگری گسترده‌تری را توصیه می‌کنند، با این منطق که آگاهی از افزایش خطر می‌تواند خانواده‌ها را برای تشخیص علائم اولیه هایپرگلایسمی و درخواست کمک پزشکی برای جلوگیری از شروع کتواسیدوز دیابتی، آماده کند.

علاوه بر این، درمان‌های بالقوه­ای برای پیشگیری یا به تاخیر انداختن دیابت نوع 1 در حال حاضر در حال توسعه هستند، از جمله تپلیزوماب با نام تجاری Tzield ساخت شرکت Provention Bio، که یک مونوکلونال آنتی‌بادی ضد  CD3انسانی می باشد.

پرفسور Mohamed Ghalwash و همکارانش از مرکز سلامت محاسباتی، تحقیقات  IBM،Yorktown Heights، در نیویورک، نوشتند: با این حال، با توجه به اینکه بروز دیابت نوع 1 حدود 1 در 300 کودک است، هر برنامه غربالگری در سطح جمعیت باید با کارآمدترین و مقرون به صرفه ترین روش ممکن با تعداد محدودی از آزمایشات اجرا شود.

نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آنها از نزدیک به 25000 کودک از پنج گروه آینده نگر در اروپا و ایالات متحده در 5 ژوئیه به صورت آنلاین در Lancet Diabetes & Endocrinology منتشر شد.

غربالگری در کودکان امکان پذیر است، اما ممکن است به اصلاح جغرافیایی نیاز داشته باشد

پرفسور غلوش و همکارانش نوشتند: نتایج ما نشان می دهد که غربالگری اولیه برای اتوآنتی بادی جزایر در دو سن (2 سال و 6 سالگی) برای کمک به بهداشت عمومی حساس و کارآمد است اما ممکن است نیاز به تعدیل توسط کشور بر اساس ویژگی های بیماری خاص مربوط به جمعیت هر کشور، داشته باشد.

در سرمقاله ای که بصورت ضمیمه همراه با این مقاله منتشر شد، متخصص غدد اطفال پرفسور ماریا جی. ردوندو، از کالج پزشکی بیلور و بیمارستان کودکان تگزاس در هوستون، اظهار داشت: این مطالعه به موقع بود زیرا موفقیت های اخیر در پیشگیری از دیابت نوع 1 نیاز به شناسایی بهترین کاندیدها برای مداخله دارد.

با این حال، پرفسور ردوندو، هشدار داد: باید دید که آیا استراتژی پرفسور غلوش و همکارانش می‌تواند در جمعیت عمومی مؤثر باشد یا خیر، زیرا همه شرکت‌کنندگان در این مجموعه ی داده های ترکیبی دارای عوامل خطر ژنتیکی بیماری بودند یا یکی از بستگان آنها مبتلا به دیابت نوع 1 بود که انتظار می رفت خطر ابتلا به دیابت نوع 1 در آنها بالاتر باشد.

او همچنین خاطرنشان کرد که اکثر شرکت‌کنندگان از اصل و نسب اروپای شمالی بودند و مشخص نیست که آیا می‌توان از همین راهبرد غربالگری یا مشابه با آن برای افراد بالای 15 سال استفاده کرد، که در آنها دیابت نوع 1 پیش بالینی پیشرفت کندتری دارد.

غربالگری دو نوبتی دوران کودکی حساسیت و ویژگی بالایی به همراه داشت

داده‌های 24662 شرکت‌کننده از پنج گروه آینده‌نگر از فنلاند(DIPP)، آلمان(BABYDIAB)، سوئد(DiPiS) ، ایالات متحده(DAISY  وDEW-IT) جمع‌آوری شدند.

همه آنها بر اساس ژنوتیپ آنتی ژن لکوسیت انسانی(HLA) ، در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 1 قرار داشتند و برخی از بستگان درجه یک آنها مبتلا به این بیماری بودند. شرکت کنندگان سالانه برای سه اتوآنتی بادی مرتبط با دیابت نوع 1، تا سن 15 سالگی یا شروع دیابت نوع 1، غربالگری شدند.

در طول پیگیری، 672 کودک در سن 15 سالگی به دیابت نوع 1 مبتلا شدند و 6050 کودک مبتلا نشدند. -بقیه هنوز به سن 15 سالگی یا شروع دیابت نوع 1 نرسیده بودند. میانگین سنی در اولین ظهور اتوآنتی بادی های جزایر 4.5 سال بود.

استراتژی غربالگری دو سنی در 2 سال و 6 سالگی حساس تر از غربالگری در یک سن بود، با حساسیت 82٪ و ارزش اخباری مثبت 79٪ برای ایجاد دیابت نوع 1 در سن 15 سالگی.

ارزش پیش بینی با تعداد اتوآنتی بادی­های آزمایش شده، افزایش یافت. به عنوان مثال، آزمایش یک اتوآنتی بادی منفرد جزایر در سن 2 سالگی خطر 4 ساله ی ابتلا به دیابت نوع 1 را تا رسیدن به سن 5.99 سالگی، 31 درصد نشان داد، در حالی که مثبت بودن آنتی بادیهای چندگانه در سن 2 سالگی، خطر 4 ساله ی ابتلا به دیابت نوع 1 را تا سن 5.99 سالگی، 55 درصد نشان داد.

در سن 6 سالگی، اگر آزمایش در 2 سالگی منفی بود، خطر در 9 سال آینده 39٪ و اگر آزمایش در 2 سالگی مثبت بود، خطر در 9 سال آینده 70٪ بود. اما به طور کلی، یک کودک 6 ساله با آزمایش مثبت برای چندین اتوآنتی بادی، بدون در نظر گرفتن نتیجه ی آزمایش در 2 سالگی، 83 درصد در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 1 قرار داشت.

پرفسور غلوش و همکارانش نوشتند که عملکرد پیش‌بینی حساسیت براساس سن در کشورهای مختلف، متفاوت بود. این موضوع نشان می‌دهد که سن بهینه برای آزمایش اتوآنتی‌بادی ممکن است بر اساس منطقه جغرافیایی متفاوت باشد.

پرفسور ردوندو اظهار داشت: این مدل ممکن است نیاز به سازگاری با عوامل محلی داشته باشد که بر پیشرفت و شیوع دیابت نوع 1 تاثیر می گذارد. او افزود: جنبه های مهمی مانند هزینه غربالگری، دسترسی جهانی، مقبولیت و پشتیبانی پیگیری باید مورد توجه قرار گیرد تا این استراتژی به یک گزینه ی قابل اجرا برای سیستم های بهداشت عمومی تبدیل شود.

منبع:

https://www.medscape.com/viewarticle/976992?src=